برای نمایش لیست قیمت محصولات کلیک کنید.مشاهده لیست قیمت

تفاوت هموگلوبین و هماتوکریت در آزمایش خون

بازگشت به مقالات و اخبار
تفاوت هموگلوبین و هماتوکریت

تفاوت هموگلوبین و هماتوکریت در آزمایش خون

هموگلوبین چیست؟

هموگلوبین (Hb) پروتئین موجود در گلبول های قرمز خون است که وظیفه رساندن اکسیژن به بافت ها را بر عهده دارد. برای اطمینان از اکسیژن رسانی کافی به بافت، سطح هموگلوبین کافی باید حفظ شود. مقدار هموگلوبین در خون کامل بر حسب گرم در دسی لیتر (g/dl) بیان می شود. سطح طبیعی هموگلوبین برای مردان 14 تا 18 گرم در دسی لیتر است و برای زنان 12 تا 16 گرم در دسی لیتر است. وقتی سطح هموگلوبین پایین باشد، بیمار دچار کم خونی می شود. اریتروسیتوز نتیجه تعداد زیاد گلبول های قرمز است. این منجر به سطح هموگلوبین بالاتر از حد طبیعی می شود.

سانتریفیوژ میکروهماتوکریت

هماتوکریت چیست؟

هماتوکریت حجم گلبول های قرمز را در مقایسه با حجم کل خون (گلبول های قرمز و پلاسما) اندازه گیری می کند. هماتوکریت طبیعی برای مردان 40 تا 54 درصد است. برای زنان 36 تا 48 درصد است. این مقدار را می توان مستقیماً با سانتریفیوژ میکروهماتوکریت تعیین کرد یا به طور غیر مستقیم محاسبه کرد.

شمارنده های سلولی خودکار، هماتوکریت را با ضرب تعداد گلبول های قرمز (به میلیون ها بر میلی متر مکعب) در حجم متوسط سلول (MCV، بر حسب فمتولیتر) محاسبه می کنند. هنگامی که چنین ارزیابی می شود، مشمول ابهامات ذاتی در به دست آوردن اندازه گیری دقیق MCV است.

هموگلوبین و هماتوکریت هر دو بر اساس خون کامل هستند و بنابراین به حجم پلاسما وابسته هستند. اگر بیمار به شدت کم آب باشد، هموگلوبین و هماتوکریت بالاتر از حالتی است که بیمار نرمولومیک باشد. اگر بیمار بیش از حد مایع داشته باشد، از سطح واقعی خود کمتر خواهد بود. برای ارزیابی توده گلبول قرمز واقعی، ارزیابی رادیونوکلئید مستقل گلبول های قرمز و پلاسما باید انجام شود.

هماتوکریت چیست؟

تفاوت هموگلوبین و هماتوکریت

هموگلوبین و هماتوکریت هر دو اندازه گیری گلبول های قرمز هستند که برای کمک به تشخیص کمبودهای تغذیه ای، بیماری های حاد و شرایط پزشکی مزمن استفاده می شوند. هموگلوبین پروتئینی در گلبول‌های قرمز خون (RBCs) است و هماتوکریت نشان‌دهنده درصد حجم خونی است که از گلبول‌های قرمز تشکیل شده است.

تکنیک هماتوکریت

اگر هماتوکریت باید به سرعت تعیین شود، همانند زمانی که بیمار خونریزی می کند، ممکن است لازم باشد که هماتوکریت را مستقیماً بدون استفاده از شمارنده خودکار اندازه گیری کرد. مواد مورد نیاز عبارتند از:

  • لانست (جهت ایجاد سوراخ بسیار کوچک در پوست)
  • پدهای آماده سازی الکلی
  • پد گاز
  • لوله های میکرو هماتوکریت
  • درزگیر
  • سانتریفیوژ میکرو هماتوکریت
  • خواننده میکرو هماتوکریت
  • در صورت نیاز به رگ‌گیری: تورنیکه، سرنگ، لوله حاوی ضد انعقاد

برای هماتوکریت هایی که با انگشت به دست می آیند، نوک انگشت چهارم دست غیر غالب را با پد آماده سازی الکل پاک کنید. مطمئن شوید که این ناحیه بطور کامل خشک گردد. نوک انگشت را با لانست خارش دهید. لوله هماتوکریت را نزدیک محل برش قرار دهید و اجازه دهید خون از طریق عمل مویرگی در لوله هماتوکریت جریان یابد تا زمانی که دو سوم تا سه چهارم پر شود یا به علامت از پیش تعیین شده روی لوله برسد. در صورت امکان از دوشیدن و فشار دادن انگشت خودداری کنید. این باعث مایعات بافتی می شود و ممکن است منجر به کاهش کاذب هماتوکریت شود. همیشه حداقل سه لوله را پر کنید.

تکنیک هماتوکریت

برای هماتوکریت هایی که از طریق رگ گیری به دست می آیند، نمونه ای از خون را به داخل لوله حاوی ضد انعقاد بکشید و خوب مخلوط کنید. لوله هماتوکریت را در خون فرو کنید و اجازه دهید خون به سطح دو سوم تا سه چهارم مورد نظر برسد. از آنجایی که سلول‌های خونی به طور طبیعی رسوب می‌کنند، برای اطمینان از خواندن دقیق، یک مخلوط قبلی کامل خون در لوله ضروری است.

پس از تمیز کردن قسمت بیرونی لوله های هماتوکریت از خون اضافی، لوله را به آرامی معکوس کنید تا خون کمی از انتهای پایین لوله حرکت کند. کف لوله را با درزگیر ببندید. اطمینان حاصل کنید که هوای کم یا اصلاً در ستون خون پراکنده نشده است. اگر مهر و موم ناقص باشد، نشت در حین سانتریفیوژ رخ می دهد و قرائت های نادرست به دست می آید.

لوله ها را در یک سانتریفیوژ آزمایشگاهی قرار دهید و به مدت 3 تا 5 دقیقه با سرعت بالا بچرخانید. چرخش کوتاه تر اجازه رسوب کامل را نمی دهد.

با استفاده از یک هماتوکریت خوان ، طول ستون گلبول های قرمز پر شده را اندازه گیری کنید و آن را بر طول کل ستون خون (سلول ها و پلاسما) تقسیم کنید، برای بدست آوردن هماتوکریت این عدد را در 100% ضرب کنید. میانگین تمام قرائت های به دست آمده از لوله های میکرو هماتوکریت مختلف.هماتوکریت نسبت سلول های پر شده به حجم کل است.

مثال: اگر اندازه ستون گلبول های قرمز پر شده 20 میلی متر و ستون خون کامل 50 میلی متر باشد، هماتوکریت 20/50 = 0.4 یا (0.4 × 100٪) = 40٪ است.

تعیین هموگلوبین

تعیین هموگلوبین معمولاً توسط یک شمارنده سلولی خودکار از یک لوله از خون ضد انعقاد مخلوط شده با EDTA انجام می شود که تا سطح از پیش تعیین شده پر شده است. در این روش، همه اشکال هموگلوبین به پروتئین رنگی سیانومتموگلوبین تبدیل شده و با رنگ سنج اندازه گیری می شوند. یک نمونه ناکافی، چه به دلیل حجم ناکافی یا ضد انعقاد ناکافی باشد، ممکن است قرائت نادرست داشته باشد. اگر نیاز به تعیین سریع سطح کم خونی باشد، هماتوکریت یک آزمایش راحت تر است.

الکتروفورز هموگلوبین

الکتروفورز هموگلوبین تحرک هموگلوبین را در میدان الکتریکی اندازه گیری می کند. بنابراین فقط می تواند آن ناهنجاری هایی را در هموگلوبین که بار را تغییر می دهند، تشخیص دهد. تحرک الکتروفورتیک تحت تأثیر pH و محیطی است که آزمایش در آن انجام می شود. آزمایش‌های غربالگری معمولاً از همولیزات خون ضد انعقاد الکتروفورز شده روی استات سلولز در pH از 8.6 تا 8.8 استفاده می‌کنند.

الکتروفورز هموگلوبین به راحتی موقعیت هایی را ارزیابی نمی کند که در آن جانشینی اسید آمینه خنثی وجود دارد یا در آن هموگلوبین طبیعی است اما زنجیره های تشکیل دهنده به تعداد مساوی تولید نمی شوند (تالاسمی). تشخیص تالاسمی آلفا در درجه خفیف تا متوسط با الکتروفورز هموگلوبین امکان پذیر نیست. تشخیص بتا تالاسمی ممکن است با استنباط از افزایش Hb A2 انجام شود.

اشتراک گذاری پست

بازگشت به مقالات و اخبار
فروش تجهیزات آزمایشگاهی
Call Now Button